Badania epidemiologiczne wskazują, że częstość zachorowań na depresję w ostatnich latach znacząco wzrasta, a zespoły depresyjne występują istotnie częściej w populacji pacjentów lekarzy pierwszego kontaktu. Oprócz depresji w podstawowej opiece zdrowotnej często obserwuje się zaburzenia lękowe, ostatnio wyodrębnione jako oddzielne jednostki diagnostyczne z grupy stanów psychopatologicznych określanych dawniej jako zaburzenia nerwicowe.
Przewlekły charakter zaburzeń psychicznych zmusza klinicystów do poszukiwania sposobów zapobiegania nawrotom lub przynajmniej opóźniania kolejnych epizodów chorobowych. W większości przypadków metodą leczenia jest farmakoterapia, jednak, nawet gdy stosuje się optymalne dawki, nie stanowi ona wystarczającego zabezpieczenia przed ryzykiem kolejnego nawrotu.
W artykule dokonano przeglądu badań nad diagnozą różnicową oraz zasadami leczenia dziecięcych postaci zaburzeń afektywnych dwubiegunowych i deficytu uwagi z nadruchliwością (ADHD). Systematycznie prowadzone badania wyraźnie wskazują na odmienny atypowy przebieg zaburzeń afektywnych dwubiegunowych o bardzo wczesnym początku. Występowanie atypowego fenotypu nie jest rzadkie i zwykle sprawia trudności diagnostyczne.
Samobójstwo jest złożonym zjawiskiem, które od stuleci przyciągało uwagę filozofów, teologów, lekarzy, socjologów i artystów. Francuski filozof, Albert Camus, w swoim "Micie Syzyfa" uznał je za jedyny poważny problem filozoficzny.
W ostatnich latach dużo uwagi poświęca się zagadnieniom poprawnej diagnostyki zaburzeń afektywnych. Z licznych doniesień na ten temat wynika, że wskaźniki rozpowszechnienia tych zaburzeń zależą w dużej mierze, poza charakterem badanej populacji, od przyjętych przez badaczy kryteriów. Coraz częściej pojawiają się propozycje rozszerzenia oficjalnie przyjętych kryteriów diagnozowania zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, zawartych w obu obowiązujących klasyfikacjach DSM-IV i ICD-10.
Lek normotymiczny (mood-stabilizing drug) powinien wywieraæ działanie lecznicze i profilaktyczne w obu biegunach psychopatologicznych choroby afektywnej dwubiegunowej BD (bipolar disorder). Takie wymogi spełnia pierwszy środek tego typu, a mianowicie jon litu. Dla celów niniejszego opracowania jako kryterium leku normotymicznego można zaproponować działanie terapeutyczne w manii i/lub depresji oraz działanie zapobiegające nawrotom manii i/lub depresji i niepowodowanie pogorszenia w żadnym z pozostałych aspektów terapii choroby.
Etiologia depresji jest złożona i niecałkowicie poznana. Depresja może mieć przebieg zarówno epizodyczny, z całkowitą remisją lub długimi okresami bezobjawowymi, jak i nawracający, z krótkimi okresami pomiędzy poszczególnymi epizodami. W krańcowych przypadkach przybiera charakter przewlekły, oporny na leczenie.
Układy nerwowy i endokrynny stanowią nierozerwalną, uzupełniającą się całość strukturalno-czynnościową, pełniąc funkcje regulacyjne w organizmie. W depresji obserwowana jest dysfunkcja przekaźnictwa serotoninergicznego oraz wzmożona aktywność i dysregulacja osi limbiczno-podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej (LPPN). Zjawiska te zdają się odgrywać istotną rolę w jej patogenezie.
Choroby afektywne są zaburzeniami przewlekłymi, przysparzającymi wiele cierpienia, zarówno pacjentom, jak i ich rodzinom. Według przewidywań WHO w 2020 roku zaburzenia depresyjne będą mieć porównywalnie dewastujący wpływ na jakość życia ludzi, jak choroba niedokrwienna serca.
Depresja jest jednym z najczęstszych stanów patologicznych. Ryzyko zachorowania na nią dotyczy co najmniej 10% dorosłej populacji i jest dwukrotnie większe u kobiet. Prognozy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na drugie dziesięciolecie XXI wieku przewidują, że depresja (w przebiegu choroby afektywnej) stanowić będzie drugą, po chorobie wieńcowej przyczynę ograniczenia zdolności do pracy. Ostatni raport WHO z roku 2001 wymienia zaburzenia depresyjne jako czwartą przyczynę niesprawności, mierzoną za pomocą wskaźnika DALY (Disability Adjusted Life Years), przy czym w grupie wiekowej od 15 do 44 lat są one drugą w kolejności przyczyną.
Neurogeneza dorosłych jest procesem powstawania nowych neuronów w mózgu dorosłych ssaków, w tym ludzi, zachodzącym m.in. w zakręcie zębatym formacji hipokampa. Rola nowo powstałych neuronów nie została dotychczas wyjaśniona, choć uważa się, że pełnią one istotne funkcje w procesach uczenia się i pamięci.
Cel pracy: Rozpoznanie epizodu mieszanego w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) jest ustalane na podstawie badania klinicznego i nierzadko sprawia trudności, gdyż brak jest standardowych narzędzi pomiaru. Celem badania była analiza przydatności skal oceniających nasilenie objawów depresyjnych (Hamilton Depression Rating Scale – HDRS) i maniakalnych (Young Mania Rating Scale – YMRS) w rozpoznaniu stanu mieszanego u osób z ChAD.
Obecnie obowiązujące systemy klasyfikacyjne zaburzeń psychicznych (DSM-IV-TR oraz ICD-10) nie zawierają odrębnej kategorii diagnostycznej mieszanych stanów depresyjnych (MSD). Niemniej jednak zarówno opisy historyczne, jak i dane ze współczesnych badań wyraźnie wskazują, że współwystępowanie objawów (hipo)maniakalnych i depresyjnych jest regułą w obrazie klinicznym zaburzeń afektywnych.
Dane na temat rozpowszechnienia zaburzeń psychicznych, pochodzące z badań Epidemiological Catchment Area i National Comorbidity Study, wskazują, iż u około 21% populacji Stanów Zjednoczonych, w wieku od 18 do 54 lat, w ciągu roku występują zaburzenia psychiczne, zdiagnozowane według kryteriów DSM-III i DSM-III-R. Osoby te szukają pomocy w różnych, często nie mających związku z psychiatrią, instytucjach.
Prekursorem współczesnej klasyfikacji psychiatrycznej jest niemiecki psychiatra Emil Kraepelin, autor podręczników psychiatrii publikowanych na przełomie XIX i XX wieku. Podstawą dla dokonanego przez niego podziału zaburzeń psychicznych stały się obserwacje kliniczne ich fenomenologii oraz przebiegu. W szóstej edycji swojego podręcznika psychiatrii wydanego w 1899 roku Kraepelin wyraźnie oddzielił zaburzenie maniakalno-depresyjne (manisch-depressives Irrensein) od grupy zaburzeń, którym nadał wspólną nazwę dementia praecox, wskazując, że w odróżnieniu od dementia praecox choroba maniakalno-depresyjna ma przebieg okresowy, z dominacją zaburzeń nastroju i u większości chorych nawet po długim okresie trwania nie doprowadza do istotnego upośledzenia psychicznego.
Czynniki genetyczne mają istotne znaczenie w zróżnicowanym osobniczo efekcie działania leków oraz związane są z ryzykiem wystąpienia objawów niepożądanych. Celem badań farmakogenetycznych jest ocena wpływu czynników genetycznych na przebieg terapii
i występowanie objawów ubocznych. Badania farmakogenetyczne dotyczą analizy genów kandydujących, które związane są z farmakokinetycznym i farmakodynamicznym mechanizmem działania leków.
Twórca teorii ewolucji, Karol Darwin, zakładał, że – podobnie jak cechy fizyczne – cechy psychiczne ludzkiego gatunku powstały w wyniku działania doboru naturalnego i doboru płciowego. W swej pracy "The expression of emotion in man and animals", opublikowanej w roku 1872, wykazywał, że wyrażanie emocji za pomocą układu mięśni twarzy jest podobne u większości ludzkich społeczności, zarówno rozwiniętych, jak i prymitywnych. Wykazywał też podobieństwa z wieloma gatunkami ssaków, zwłaszcza naczelnych. Interpretował to jako dowód działania procesów ewolucyjnych.
Depresja i ból należą do najczęstszych przyczyn cierpienia psychicznego i fizycznego i wykazują między sobą wiele zależności. Autorem pierwszych opisów dolegliwości bólowych w przebiegu depresji był już Hipokrates. Powiązania depresji z bólem znajdują odzwierciedlenie w języku potocznym oraz w określeniach metaforycznych i obecne są w wielu językach. W języku polskim przykładem takich związków frazeologicznych są zwroty odnoszące się do stanów smutku czy przygnębienia: „bolesne uczucia” czy „złamane serce”.
