Możliwości leczenia zaburzeń depresyjnych i lekowych przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej

Badania epidemiologiczne wskazują, że częstość zachorowań na depresję w ostatnich latach znacząco wzrasta, a zespoły depresyjne występują istotnie częściej w populacji pacjentów lekarzy pierwszego kontaktu. Oprócz depresji w podstawowej opiece zdrowotnej często obserwuje się zaburzenia lękowe, ostatnio wyodrębnione jako oddzielne jednostki diagnostyczne z grupy stanów psychopatologicznych określanych dawniej jako zaburzenia nerwicowe. Objawy somatyczne mogą być częścią klinicznego obrazu zespołów depresyjnych czy lękowych, niekiedy dominując, jak na przykład w depresji maskowanej lub w zespołach lękowych kiedyś określanych jako „nerwice” narządowe. Stany zarówno depresji, jak i lęku mogą towarzyszyć różnym chorobom somatycznym, a w niektórych z nich występują wielokrotnie częściej niż w populacji ogólnej. Uwzględniając zakres problemu, lekarze wielu specjalności
poza psychiatrią, a w szczególności lekarze podstawowej opieki zdrowotnej, powinni nabyć podstawowe umiejętności w zakresie rozpoznawania i farmakologicznego leczenia tych chorób. Możliwości leczenia w warunkach podstawowej opieki zdrowotnej dotyczą przede wszystkim depresji o lekkim i umiarkowanym nasileniu, w przebiegu choroby afektywnej jednobiegunowej, również z towarzyszącymi chorobami somatycznymi. Można je również rozważyć w przypadku rozpoznania zaburzeń lękowych, takich jak zespół lęku uogólnionego i lęku napadowego z dominującymi objawami somatycznymi, niekiedy też ze współistniejącą depresją. W niniejszym opracowaniu podano niektóre zasady leczenia depresji w przebiegu choroby afektywnej oraz zasady leczenia zespołów depresyjnych i lękowych z towarzyszącymi objawami somatycznymi.

pobierz artykuł